شعر عاشقانه زیبا

گاه شـــــــمع و گاه گل ، گه لاله و گه پروانه ام

آتشــــم ، داغم ، سراپا عـــــــاشقم ، دیوانه ام

گرچه هر شب بزم خود را پرتو افشانم چو شمع

غم فراتر باشد از شــــــام غریبان خـــــــــانه ام

از کسی گــــــر مهر بینم ، جان فشانم بی دریغ

هـــــــــر کجا شمع وفا روشن شود ، پروانه ام

تا دلم شد آشنا با عشــــــــــق آن بیگانه خوی

جـــــــــز نگاهش با نگاه دیگــــــــران بیگانه ام

بس که گفتم شـرح گیسویش به شبهای دراز

عـــــــمر من کوته شد و کوته نشد افسانه ام

منبع:   وبلاگ www.ashare-ziba.blogfa.com